Na lang wikken en wegen - vanwege de dooi in Finland - beloten Hans, Egbert en ik afgelopen vrijdag 2 maart om de reis naar Finland te boeken. Wij zouden daar dan op 10 maart het Open Fins Kampioenschap van 100 km gaan rijden.


Woensdag 7 maart zijn we vertrokken om 's avonds in Helsinki aan te komen. Daar werden we door Pekka Pajunen van de Finse organisatie opgehaald. Na een verplaatsing van een half uur werden wij bij ons hotel in Tuusula afgezet met de mededeling
"over 10 min verzamelen om het ijs nog even te testen samen met Pekka". Zo gezegd zo gedaan en wij hebben in de schemer nog 6 km van het parcours afgelegd. En daar zijn we aardig van geschrokken. Het was heel zwaar dooi-ijs, maar de organisatie bleef ons ervan overtuigen dat zij het gehele traject vóór zaterdag in orde zouden krijgen. Er lag in totaal 70 cm ijs en daar zou dan 8 cm vanaf geschaafd worden.

Donderdagochtend was het ijs nog slechter geworden en zijn we gaan langlaufen. 's Midddag hebben we de Zweedse kluunschaatsen uitgeprobeerd. Dit vond ik best wel een goede oplossing op dit ijs, al dacht Hans daar wel even anders over.

Vrijdag konden we helemaal niet meer op het ijs vanwege het vele water en hebben we wat gewandeld door de bossen. Hans ging naar Helsinki om gebouwen te bekijken (en op zoek naar halve kippen denk ik).

Zaterdagochten om 11.00 uur zijn we gestart om de het 100 km kampioenschap te rijden. De organisatie was de gehele nacht bezig geweest om het ijs te prepareren. Maar dit was helaas maar gedeeltelijk gelukt. Er bleef water op het ijs staan en het was boterzacht. De temperatuur was 3 graden boven nul en het regende.

Na een aantal ronden kon ik samen met een Fin wegrijden uit de kopgroep. Daar had Hans het heel zwaar voornamelijk door zijn gewicht op het zachte ijs. We bouwden onze voorsprong snel uit naar twee minuten. Het ijs werd steeds slechter en de organisatie besloot de wedstrijd in te korten tot 65 km. Mijn tegenstander vloog over de slechte stukken heen waar ik heel veel moeite mee had. Ik ben ongeveer tien keer gevallen op de zachte stukken waarna hij elke keer demarreerde. Ik lag dan languit in het koude water en de kramp schoot er aan alle kanten in. Het enige wat ik kon doen was het gat weer dicht rijden en doen alsof er niets aan de hand was.

Ik weet dat ik niet op mijn eindsprint moet rekenen, dus ik besloot vier km voor de finish te demarreren. Tot mijn verbazing kon hij niet meer volgen en kon ik mijn voorsprong ondanks weer drie valpartijen uitbouwen tot 45 sec. De beloning: solo over de streep komen. Zo had ik het mij altijd voorgesteld. Jammer dat Hans en Egbert niet konden finishen maar ik denk dat het een verstandige beslissing was om te stoppen.

Dit was een hele mooie afsluiting van een leuke week die mede ondersteund werd door Fred Geers. Fred was met ons meegereisd om een artikel te schrijven en mee te helpen voor wat betreft de PR naar Nederland (KNSB). Fred, bij deze bedankt voor de fijne dagen en al je hulp en ik mag hopen dat deze wedstrijd volgend jaar in de kalender wordt opgenomen. Aan de organistie daar ter plekke zal het zeker niet liggen want die hadden hun zaken goed voor elkaar.

names, T1, T3 en T1 veteraan (Egbert)
Roel

[16/3/7 - edit: typo achternaam Pekka fixed]